Hoofdstuk 12, Copacabana aan het Titicacameer

The day after Chacaltaya���..

Ondanks dat ik zo moe was, kon ik niet echt in slaap komen en als ik dan sliep dan beklom ik die berg weer van voren af aan. Sander bedankt, zonder jou had ik die 5300 meter niet gered.

Vandaag dus vanuit La Paz naar Copacabana aan Lake Titicaca. We vertrekken om 11:15 uur nadat alle bagage op de bus weer goed vast zit en iedereen zijn/haar plekje in de bus gevonden heeft. Na goed een uur rijden zijn we op de "grote" weg en alles verloopt prima totdat we nog enkele restanten van blokkades tegenkomen en zelfs de vluchtstrook door akkerbouwgebied moeten nemen. Tijd dus voor een picture c.q. bañostop. De meeste dames gaan het gras in en de heren nemen alle tijd om de stenen die op de "A12" liggen te filmen/fotograferen.
We vervolgen onze reis richting Copacabana waarbij we een pontje gebruiken over het Titicacameer. Lachen, gieren, brullen, want we worden gescheiden van de bus en worden verzocht alle belangrijke bezittingen mee te nemen. Er wil namelijk nog wel eens een bus overboord slaan. De personenboot met meer dan 25 personen komt goed aan. Nu de bus nog! Vanaf de oever zien we dat de bus niet erg stabiel staat en dat er zelfs water gehoosd moet worden. Oh, oh, dat levert weer mooie plaatjes op.

Nadat alles weer op het droge is, rijden we nog 38 kilometer naar Copacabana. "Het Scheveningen of Noordwijk van Bolivia aan het Titicacameer", wordt door Sander verteld. Bij aankomst komen we bedrogen uit, want ik verwacht een mooi zandstrand met wat terrasjes en wat blijkt: het strand is smerig, met glas en papier bedolven, het riool loopt er ook en daartussen verhuurd men kano�s en waterfietsen en vind je drie terrasjes. De zonsondergang laat ons in de steek, dus toch maar even internetten en daarna met Leslie, Frans, Sander en Stella heerlijk vis gegeten. Tot slot nog een drankje in Sol y Luna, (leuke tent van een Nederlandse eigenaar) en lekker slapen tot morgenochtend. Zien wat die dag ons brengt als we naar Isla del Sol gaan.

~~~

Hoofdstuk 13, Isla del Sol

Na een nacht goed geslapen te hebben werd ik wakker met een nieuw geluid. Een geluid dat je niet zo snel zou verwachten op weg naar Isla del Sol. Het REGENT en niet zo zachtjes ook. Eerst dacht ik dat het de douches waren, maar die hoor je niet aan beide kanten van de kamer. We zouden om 10:00 uur vertrekken naar Isla del Sol. Tijdens het ontbijt vertelde Sander dat we tot 10:00 uur zouden wachten met beslissen om wel of niet te gaan. Als het regent heeft het geen nut om naar het eiland van de zon te gaan. Sander heeft aan de agent gevraagd of een alternatief programma mogelijk was. Dit bleek niet zo te zijn. Omdat er al op sommige plekken blauwe lucht te zien was, werd besloten om om 11:00 uur nog eens te kijken.Om 11:00 uur zijn de Djosertjes en Sander vertrokken naar het zonne-eiland. De 90 minuten die de heenreis met de boot duurde hebben we geen druppel regen gezien. Op het eiland was het middageten. De keus was tussen vis en vegetarische omelet. De soep bleek voor iedereen een verrassing: aspergesoep met friet erin. Het eten smaakte prima. Om uit te buiken konden we de ruïne Pilkokaina bekijken. Het was een ruïne. Na het uitbuiken zijn we begonnen met de klim naar het hostel. Het eerste stuk ging dwars door de vers geploegde akkers van de plaatselijke boeren. Eenmaal op het normale smalle pad aangekomen was het een kwestie van stug doorlopen.

Het Hostal Templo de Sol dat zijn eer aan doet, zag er uit zoals verwacht. Geen douches. Twee wc�s op de gang. Doortrekken gebeurde door een kan water uit de grote ton met water in het toilet te gooien. De ruimte was herkenbaar aan het bordje Baño. Nadat we dit keer zelf de kamer mochten uitzoeken is een stel Djosertjes nog even een stukje gaan lopen. De tocht duurde ongeveer 2 ½ uur. Mijn benen vonden dat ik genoeg gelopen had en daarom ben ik de rest van de middag mooi op het terras blijven zitten. Een aantal meisjes probeerde om van alles te verkopen. Een aantal van ons bezweek daaronder en kochten weer een aantal souvenirs. De twee meisjes, gecombineerd met het uitzicht op de bergen vroeg om een foto. Helaas wisten de meisjes zich zelf goed te verkopen. Als je met het fototoestel op hen richt, zag je alleen nog twee hoedjes. Na het overhandigen van twee snickers mocht ik de foto maken.

De rest van de middag heb ik genoten van het prachtige uitzicht boven op de berg. Af en toe waren de bergtoppen van de Andes zichtbaar. Ze waren compleet besneeuwd. Aan de donkere wolken om ons heen kon je zien dat we het niet droog zouden houden. Om 18:30 uur was het te koud om buiten te blijven zitten.Zonder zon op 4000 meter is het toch wel fris. Zoals ieder restaurant weet, waar de Djosertjes ondertussen zijn geweest, werden ook hier weer de tafeltjes aan elkaar geschoven, zodat het groepsgevoel instant bleef. Na een tijdje druppelde de rondlopers binnen. Wij hadden veel gemist, maar hoe kun je dat nu weten als je niet op het terras zat? Het avondeten was precies om 19:30 uur en de keus was uit vis of pasta. Het eten smaakte net als middags. Na het eten wilden de meeste mensen het liefst slapen, maar 20:30 uur is wel een beetje vroeg. Tijdens de gesprekken aan tafel kwamen de herinneringen van de oude Tv-series weer boven water. Ondertussen was het weer hard gaan regenen. Er werd koffie besteld om de avond af te sluiten. Ineens zaten we in het donker. De zaklampen gingen aan en de Hosteleigenaar plaatste overal kaarsen. Koffie drinken bij kaarslicht is een keer weer wat anders. Na de koffie, bij het licht van de zaklampen, de kamer enigszins verbouwd. Geen enkele kamer had gordijnen. Aangezien we een extra bed op de kamer hadden is er een laken voor het raam gehangen. De bedden waren goed. Dus slapen is geen probleem.

~~~

Hoofdstuk 14, Op naar Peru

Vanmorgen zijn we met de gehele groep om 8:00 uur gaan ontbijten. Gelukkig hoefden we niet veel vroeger op te staan, want douches waren niet aanwezig op Isla del Sol. Wel was het dringen bij de twee wastafels en Baños die het hostel rijk was. Na het ontbijt werd de terugtocht naar de boten aangevangen, waarbij een gedeelte van de Inca-trail werd bewandeld. Vervolgens werd de boot terug naar Copacabana genomen, waarbij de schipper deze keer niet zat te slapen en tussen de eilanden doorvoer. Na aankomst in Copacabana zijn we nog wat gaan eten, omdat de rit naar Puno vier uur zou duren. Alleen de internetverslaafden, Stella en Nicolette gingen direct het internetcafé in. Na de bagage te hebben opgehaald, werd aan de busreis richting Peru begonnen.

Opnieuw slingerden we over met stenen bezaaide wegen. We wisten echter dat dit in Peru over zou zijn, hier zijn immers geen blokkades. Na 3 ½ uur bereikten we de grens bij Peru. De nodige stempels werden in Bolivia gehaald en we konden wandelend door een stukje niemandsland naar Peru.

Eenmaal in Peru aangekomen zijn we geld gaan wisselen. Bij het wisselkantoor was een festival bezig ter ere van een heilige. Hier hebben we enige tijd staan kijken, foto�s nemen en filmen. Mooi uitgedoste figuren maakten er muziek en liepen te dansen. Frans en Leslie werden door de lokale autoriteiten gelijk bij de pers op het midden van het terrein geplaatst. Enkele anderen mochten van de politie voorkruipen bij de Peruanen. Soms voel ik me echt een toerist.

Na een half uurtje zijn we weer verder gereden. Ondertussen vertelde de Peruaanse gids ronduit. Zelfs Sander werd op een zijspoor gezet. Ondertussen zijn we gestopt om een mooie kerk te bekijken. Een schitterende combinatie van authentieke bouwstijl, opgesierd met kerstverlichting. De neonreclame was nog net niet aanwezig. Iets verder op onze rit werden we verrast door een heus stierengevecht. Stoere mannen gingen het gevecht aan met de nog jonge stieren. Ook hier zijn we een kwartiertje blijven kijken. Gelukkig zijn de Peruanen klein. Bij het wegrijden zagen we enkele schitterende indianenkoppen in de bergwand aan beide kanten van de weg. Enkele Djosertjes wilden hier een foto van maken. Toen de gids echter trots vertelde dat deze van fiberglas waren gemaakt en dus niet vroeger in de inka tijd uitgehakt waren, hoefde niemand meer een foto. In Puno aangekomen vertelde Sander de plannen voor de komende dagen. En hij had slecht nieuws. Voor morgen stonden blokkades op het programma. Ook de Peruanen hadden besloten om blokkades aan te gaan leggen. Ligt het nu aan de landen, of ligt het soms aan ons? Gelukkig is de verwachting dat de blokkades maar één dag gaan duren. Intussen was het ook weer volop gaan regenen. De straten waren veranderd in rivieren. Nu hadden we wel om een zwembad gevraagd, maar we hadden wat anders in gedachte. �s Avonds zijn we nog een pizza gaan eten, om vervolgens weer op tijd het bed in te duiken, want morgen staat ons weer een drukke dag te wachten. Hopelijk is het droog.

~~~~