Hoofdstuk 15, Puno, de Uros eilanden en
de Kolcha graftombes

Vanochtend zijn we om 7:00 uur opgestaan. Tot onze verbazing was de lucht stralend blauw
dus na een snelle douche zijn we alvast Puno gaan verkennen, want door de hevige regenval van gisteren was het er nog niet van gekomen. Rond 9:00 uur lopen we terug naar het hotel om de ontbijtploeg op te gaan halen. Bij Ricos Pan blijkt bijna de hele Djoserploeg te zitten, wellicht dat het daarom niet op wil schieten met de bediening. Vandaag hebben we feest, want onze reisleider Sander heeft maar liefst de leeftijd van 35 jaar bereikt! We zijn al ruim een week bezig met allerlei ideeën maar niets is nog van de grond gekomen. Daarom hebben Nicolette en ik het voortouw maar genomen. Tijdens het ontbijt verzinnen we van alles wat we die dag gaan doen. Ik laat de kaarten door iedereen tekenen en Nicolette laat de pet rondgaan. Vanmiddag gaan we cadeautjes kopen voor Sander, maar ook voor Frans, die morgen jarig is. Het wordt een drukke dag vandaag, want vanochtend staat ook de excursie naar Uros-eilanden op het programma.

Om 10:30 uur staat iedereen klaar voor vertrek. Sander komt met "heugelijk" nieuws, de staking van vandaag is niet doorgegaan, dus we kunnen toch naar Silustani voor de ruïnes. We mogen kiezen vanmiddag of morgenochtend. Snel por ik een aantal mensen op om voor morgenochtend te kiezen, want ons verjaardagsprogramma voor beide heren loopt zo in de war. Er wordt dus democratisch besloten om morgenochtend te gaan. Enkele minuten later blijkt echter dat we alleen naar Sillustani kunnen met een gids! Het moet dus vanmiddag. Dit is iets waar Sander het heen en weer van krijgt. En het is nog wel zijn verjaardag. Een kwartier later vertrekken we richting de haven en daar aangekomen wordt er luidkeels voor Sander gezongen. Hij wordt er verlegen van, maar begint zich nu wel echt jarig te voelen. Het bezoek aan de Uros-eilanden was zeer de moeite waard ondanks dat het voor toerisme in stand wordt gehouden. Met de boot komen we op het eerste eiland aan en het is net of je op een groot waterbed loopt. Een heel vreemde gewaarwording.

De gids legt het een en ander uit over de leefstijl van de Uros-bewoners. Ik geloof niet dat ik ooit met deze mensen zou willen ruilen. De souvenirs worden weer volop aangeboden en ook nu tasten velen weer in de buidel om wat leuke dingetjes aan te schaffen. Met een aantal mensen hebben we de mogelijkheid om met een rieten boot naar een andere rieteiland te varen en daar maken we gebruik van. Je krijgt er wel natte kont van, zittend op dat riet, maar dat mag de pret niet drukken. Op het tweede eiland wandelen we nog wat rond en bekijken een schooltje alvorens we terugvaren naar Puno.

Terug in Puno hebben we 30 minuten om een lunchpakket in te slaan. Jurgen en Stella regelen het voor Nicolette en mijzelf en wij rennen Puno in, op zoek naar een "typische Sander trui" noemen. Frederik en Alibert lopen voorbij en Frederik mag als paspop fungeren.

Op tijd zitten we weer in de bus naar Silustani voor de ruïnes van de kolcha-graftombes. Daar aangekomen verteld onze gids Betty weer van alles, maar echt volgen doe ik het niet. Ik geniet meer van het mooie uitzicht en de donkere wolken in de verte die de prachtige plaatjes opleveren. Er wordt ook nog even tijd gemaakt voor een groepsfoto en Betty met haar zoon mag de foto met zo´n 20 verschillende camera´s maken. Wehebben veel geluk want het blijft de hele middag droog.

Om 17:30 uur komen we terug in Puno en Nicolette en ik spurten weer het stadje in, want we hebben nog niets voor Frans. Ook moeten we nog inpakpapier hebben en we gaan slingers maken van toiletpapier. Sander en Frans zullen weten met wie ze op vakantie zijn. Gelukkig slagen we vrij snel, door hulp van Leslie en zijn we op tijd klaar voor het geplande etentje om 19:30 uur. In het restaurant schiet het met de bediening niet op, maar we maken er toch een leuke avond van. Frans en Sander zijn gelukkig blij met de cadeautjes. Na het eten gaan we met een deel van de groep nog lekker naar een bar toe. Hier draaien ze goede muziek en iedereen staat in no-time op de dansvloer te genieten. Om 24:00 uur zingen we met zijn allen voor Frans, die nu echt jarig is en rond 1:00 uur keren we terug richting hotel. Puno weet inmiddels wel dat de Djosertjes er zijn, want alles gaat er vrij luidruchtig aan toe. Aangekomen in het hotel wacht Sander nog een laatste verrassing, namelijk een versierde kamer. Luidruchtig "sssssst" roepen knalt ie alle ballonnen kapot�. Nu weet tenminste iedereen dat we terug zijn. Het was me weer een dagje wel. Voor mij is de vakantie al onvergetelijk.

~~~~

Hoofdstuk 16, Op naar Cusco

Vandaag is onze grote reisdag, want we moeten van Puno naar Cusco en dat betekend acht uur rijden. We staan vroeg op, wat niet voor iedereen even gemakkelijk is, vooral voor diegenen die gisteren nog tot in de kleine uurtjes hebben doorgefeest. Ontbijt doen we natuurlijk bij Rico´s Pan een goede tip van Sander. Daarna nog even snel wat proviand inkopen voor de picknick.

De bus is stipt op tijd zo kunnen we om 9:00 uur vechten om een plaatsje. Helaas is de bus wat krap en zijn er geen bagagerekken, hetgeen de lange reis er niet comfortabeler op zal maken. Eerst moeten we Puno uit en we rijden een stuk dezelfde route als gisteren naar Silustani, daarna voert de route over goede asfaltwegen verder richting Cusco. We passeren een plaatsje waar de regenval de wegen gedeeltelijk in een modderpoel heeft veranderd, waar de "Riksja´s in vastlopen. Ook zien we anderen vreemde taferelen zoals "kwikfits" langs de straatkant, winkels met koopwaar tot aan de straatkant en tot bijna op het spoor. Verder voert het door een indrukwekkend landschap met de hoge Andesstoppen, deels voorzien van verse sneeuw aan de horizon en gelukkig waren er enkele baño- en fotostops om de benen te kunnen strekken. Bij één van de stops signaleren we een bus Franse toeristen die dezelfde Picknickplaats op het oog hebben, dus gaan we er snel vandoor,winnen de race en hebben dus de tafels en de schommels, die zelfs Frederik zonder problemen dragen. De verliezers arriveren iets later weliswaar met lunchkoffertjes maar zonder bank.

Na een half uur zetten we de reis voort. De wegen worden slechter en hoewel we nu geen blokkades hebben, komen we nu heel langzaam voorwaarts door de tientallen wegwerkzaamheden. Het lijkt wel of ze overal tegelijkertijd aan de slag zijn gegaan en de omleidingen zijn zo primitief dat het soms lijkt of we in een zware storm op zee zitten in plaats van in een bus. Gelukkig vergoed het landschap en het dorpsleven dat we aan ons voorbij zien gaan veel. We maken nog even een laatste "culturele banostop" bij de "Puenta del Inca", een poort waar de vallei van de Inca´s begint en die momenteel gerestaureerd wordt.

Ons resten nu nog 30 kilometer tot Cusco en terwijl Sander ons weer door de bezienswaardigheden praat, proberen wij met moeite onze aantekeningen te maken tijdens de laatste kilometers op onverharde weg. In Cusco word bij de agent onze grote bagage omgeladen in een busje omdat het hotel in een voor de bus onbereikbare steeg is gelegen. Aangekomen in het hotel worden we verwelkomt. De kamers worden verdeeld en langzaam wordt het donker. Iedereen bereidt zich voor op de eerste verkenning van de stad en het vinden van een geschikt restaurant. Om 21:00 uur zijn we uitgenodigd in de English Pub�waar Frans en Sander hun verjaardagsborrel houden.

~~~

Hoofdstuk 17, De 12-hoekige steen en meer Inca-cultuur

Lekker ontbijten en dan op pad. We zouden wat aan de Incacultuur gaan snuffelen. We begonnen met nr. 101 (advies Sander). De kloosterkerk Santo Domingo gebouwd op de Coricancha, de tempel van de zonnegod Inti. Coricancha betekent "Gouden Hof". De tempel was destijds overladen met goud, zilver en edelstenen. Achter de colonnades bevonden zich tempelruimten, die gewijd waren aan o.a. de donder, zon, maan, regenboog, Venus en er was een offerblok voor de Lama's. Op de binnenplaats bevond zich een heilige fontein en de legende gaat dat de Inti daarin soms afdaalde. De terrassen van het Incacomplex bestaan uit 3 gedeelten. Het bovenste terras stonden de heilige dieren van de Inca´s op ware grootte uitgebeeld in klei en goud. 2e terras werden medische kruiden geteeld en op het 3e terras werden lama's gehouden als offerdieren.

We lieten het hierbij en gingen eerst even naar huis bellen. Nou dat was niet mis voor 1½ minuut moesten we 30 solletjes betalen, wat een afzetterij. Dat gingen we vieren met een kop cappuccino bij El Tumi. Zelden zo´n lekkere gehad. Nu kwam nr. 21 aan de beurt. We belandden in de Calle Hatunrumiyoc oftewel "de straat van de grote steen", waar je een enorm twaalfhoekige duizenden kilo´s zwaar rotsblok aantrof. Deze hele muur is zonder mortel gebouwd en elke "steen" past precies in elkaar. Vakmanschap! Ook weer gezien.

Tussentijds even een snelle hap en dan even kijken wat er bij nr. 72 te doen is. Dat hadden we gauw bekeken. Het was een museum met koloniale en religieuze voorwerpen. Maar daarvoor was onze interesse te gering en we gingen al winkelend en al kopend naar Plaza de Mas, waar we lekker op het plein in het zonnetje (dat net scheen) tussen de duiven vertoefden. Na een voorraadje voor de volgende dag aangelegd te hebben, gingen we hotelwaarts. Wat opfrissen en dan weer terug naar het plein om daar onder het genot van een wijntje wat lekkers naar binnen te werken. Het smaakte weer voortreffelijk. We gingen vroeg terug naar het hotel want morgen is het vroeg opstaan geblazen, ± half 6 en dan weer fit naar de Machu Picchu.

~~~~