 Het hart van de Dogonvallei vormt de Falaise van Bandiagara, een tweehonderd kilometer lange rotswand die zo'n driehonderd meter hoog, uit het landschap oprijst.Op het plateau hebben de Dogon te maken met een rotsbodem waarop bijna niets wil groeien. Om toch tuinbouw te kunnen bedrijven, brengen de Dogon aarde van elders naar het plateau. Op de rosten leggen ze tuinen aan, die met stenen bij elkaar worden gehouden. Naast deze ongekende inspanning moeten de tuinen ook nog eens irrigeren. Hiervoor gebruiken de Dogon regenwater dat zich in het natte seizoen in natuurlijke bassins verzamelt |
De Dogon zijn een van de weinige volken in West-Afrika die hun cultuur in hoge mate hebben weten te behouden en nog leven zoals ze dat eeuwen geleden deden. De geïsoleerde ligging heeft hier sterk toe bijgedragen. Tot op de dag van vandaag zijn er in Pays Dogon geen elektriciteit, waterleiding en wegen, de enige manier om je door het gebied te verplaatsen, is te voet, op een enkele plaats per ezelskar.
Het toerisme in de Dogonvallei is redelijk gereguleerd. In ieder dorpje wordt belasting betaald, die ten goede komt aan de gemeenschap. In ieder dorp wordt ook respect betuigd aan de Chef de Village, meestal door een schenking van kolanoten, zoals de lokale traditie dat voorschrijft.
Van huis uit zijn de Dogon animistisch, maar steeds meer van hen bekeren zich tot het Christendom, maar vooral de Islam. Desalniettemni zijn er vele animistische rituelen en traditie's die voortbestaan.
De Dogon kennen tal van heilige en geheime plaatsen waar je als bezoeker niet mag komen. Zonder lokale gids wordt je door de bevolking aangehouden en mag je niet verder.
 |
|
Vóór we aan de wandeltocht begonnen stopten we in Bandiagara, (een flinke plaats in het Dogongebied) om eten in te slaan voor onderweg en niet te vergeten om kolanoten te kopen zodat we in ieder dorp respect kunnen betuigen aan de Chef de Village, door een schenking van kolanoten, zoals de lokale traditie dat voorschrijft.
|
|
om het regenwater snel af te voeren. Om de graanopslag van onderaf te beschermen tegen vocht en ongedierte staat deze op balken of stenen.
 De Hogon, een soort opperpriester. De functie van hogon is het hoogste dat een Dogon kan bereiken. Het is iemand die meestal wordt gerekruteerd uit de groep van dorpsoudsten en zijn hele leven in dienst stelt van de religie en het dorp. Een uitspraak van de Hogon wordt alom geres- pecteerd en is onomkeerbaar. Als een Hogon langer dan drie jaar aanblijft, mag hij het symbool van de schilpad op zijn hut laten aanbrengen, wat staat voor een lang leven. De persoon die Hogon is, wordt zelf overigens als dood beschouwd. Bij zijn aanstelling als Hogon wordt meteen zijn begra- fenis gevierd. Zijn maatschappelijk leven zoals hij dat tot dan dan toe leidde, is dan afgesloten. Hij woont in een speciaal hogon-huis, zo hoog mogelijk in het dorp gelegen, dat hij tot zijn dood niet meer zal verlaten. Hij besteedt een groot gedeelte van zijn tijd aan het brengen van offers. De aanleiding voor het brengen van een offer kan velerlei zijn. Het kan gaan om god gunstig te stemmen en hem een gunst te vragen, bijvoorbeeld regen of een goede oogst, maar het kan ook zijn om god juist te bedanken voor de voorspoed die hij het dorp heeft gebracht. De Hogon mag niet direct net andere mensen praten maar alleen door tussenkomst van de dorpsoudsten. Het voedsel voor de hogon wordt verbouwd op een speciale akker en mag alleen worden verbouwd, bereid en aangeraakt worden door seksueel niet-actieve dorpsgenoten, om te voorkomen dat kwade geesten een storende invloed kunnen uitoefenen als er offers worden gebracht.
We overnachten buiten op de daken van de speciaal voor toeristen gebouwde kampementen waar voorzieningen zijn getroffen zodat je je klamboe kunt ophangen. |
 Het opvallendste bouwwerk in de Dogon-dorpen is de togona, de ontmoetingsplaats van de mannen. Het betreft hier een lage, open ruimte met een dak dat bestaat uit balken. Boven op deze balken ligt een enorm pak aan opgestapelde gierststengels, van de laatste oogst. Een hogere stapel geeft het dorp meer status maar de Dogon vinden het vooral gewoon mooi. De ruimte onder de gierststengels is ongeveer een meter hoog, zodat je er alleen onder kan zitten. Dit is om te voorkomen dat mensen hun stem verheffen en ruzie maken onder de togona. In de togona moet je altijd de waarheid spreken. Een Dogon kan naar de dorpsoudsten in de togona gaan en een andere Dogon ter verantwoording laten oproepen.
|
Dat voor de Dogon alles een ziel heeft, komt tot uiting in het prachtige hout- snijwerk, van bijvoorbeeld de deuren van de graanschuren
De trofeeën van een jager
Maskers vormen een belangrijk symbool van de Dogoncultuur en zijn van groot belang bij religieuze
ceremonies, begrafenissen,
verering van de voorouders en dansen. Tijdens een maskerdans wordt de ontstaansgeschiedenis van het volk uitgebeeld.
|
|
|
De Tellem waren een volk die dit gebied bewoonden, voordat de Dogon hier neerstreken, ergens in de veertiende of vijtiende eeuw. De Tellem (Tellem= 'wij vonden hen' in Dogon). woonden aan de voet van de Falaise. Zij zetten hun doden bij in de moeilijk toegankelijke grotten hoog in de Falaise. Als je die graven nu ziet, verwonder je je hoe ze dat ooit klaargespeeld hebben, volgens de Dogon konden zij vliegen. In de grotten is dit vergankelijk materiaal goed bewaard gebleven.
|
|
|
